خیالانگیز و جانپرور چو بوی گل سراپایی               نداری غیر از این عیبی که میدانی که زیباییمن از دلبستگیهای تو با آیینه دانستم               که بر دیدار طاقت سوز خود عاشقتر از ماییبه شمع و ماه حاجت نیست بزم عاشقانت را               تو شمع مجلسافروزی تو ماه مجلسآراییمنم ابر و تویی گلبن که میخندی چو میگریم                تویی مهر و منم اختر که میمیرم چو میآییمراد ما نجویی ورنه رندان هوسجو را               بهار شادیانگیزی حریف باده پیماییمه روشن میان اختران پنهان نمیماند               میان شاخههای گل مشو پنهان که پیداییکسی از داغ و درد من نپرسد تا نپرسی تو               دلی بر حال زار من نبخشد تا نبخشاییمرا گفتی: که از پیر خرد پرسم علاج خود               خرد منع من از عشق تو فرماید چه فرماییمن آزردهدل را کس گره از کار نگشاید               مگر ای اشک غم امشب تو از دل عقده بگشاییرهی تا وارهی از رنج هستی ترک هستی کن                که با این ناتوانیها به ترک جان تواناییرهی معیری

 این صمیمانه ترین دار و ندارِ عاشق استکه به عشقی که همه دار و ندارش رفته در راهش ز دستاز صمیم دل بگوید که تو  درمانی مرا !آفرین و آخرین دلبسته ی جانی مرا !یاد دارم سال ها  قبل از سفر در «زندگی» در حصار صبحی از مِهرِ حماسه غرقِ در بالندگیدر سراسیمه ترین مجنون تباریدر جنونِ لیلیِ خواهندگیعاشق زیباییِ یک زن شدمیا اگر بهتر بگویم: در مکررهای طاعاتِ فرشته سانِ خودمن دچار ظن شدماو به جز حوّا  که اینکدر نگنجد جز که در خوابی و رویایی نبودهر چه آنجا بود گرچه غیر زیبایی نبودلحن چشم مست  او  اما از این زیباگریفصل دیگر می سرودفصلی  از بیم و امیدِ لحظه های بی زمان که نگنجد به یقیندر خیالی از  گمانشعله ی بی تابِ حسرت در دلِ فانوسی اماز گذرگاهِ همان بیم و امیدطفل بی گاه وجودم را به آب انداخت همچون موسی امدست زیباییِ او چون آسیهبرگرفت و پروراندعشقِ اقیانوسی امعاقبت در یک قضاوتگاه بی اصل و اساسکه به عشق و به عطش در او نبود حرمتی از جنسِ پاسلایق سوگندِ آتش شد سیاووشانه جانی که عطش را بُرده بودارث  از  نسلِ بلند و  اصل  کیکاووسی ام بی گمانمن کنون تبعیدی ام در این جهانیک شرافت پیشه که با مهر و صبحِ خواهشششد شروعِ کاهششفطرتِ عاشق کُشِ  زندانِ پستِ  این زمیندر تراوشگاهِ حوّای دلمکرد سرب داغ حسرت جاگزیناین جدایِ عشقیا شاید خدای عشق  اکنون در حصارِ فاصلهبی شکایت ، بی گِله بی نویدِ چلچلهسور و ساتِ عیدِ پیوستن به اوساغرش هست و سبوچشم و اشکی که پُرند از های و هوکاین صمیمانه ترین دار و ندارِ عاشق استکه به عشقی که همه دار و